Sam Autor o swoich pracach i metodzie twórczej pisze tak:

„Moja metoda twórcza wyrasta z bioniki — dziedziny, którą rozumiem nie jako naśladownictwo form, lecz jako głębokie badanie uniwersalnych procesów i zjawisk fizycznych rządzących naturą. W swoich pracach sięgam do nauk podstawowych, analizując wpływ takich sił, jak grawitacja, tarcie czy oddziaływania mas na kształtowanie struktur.

Kreacja jest dla mnie procesem analityczno-syntetycznym; to poszukiwanie form optymalnych i logicznych, które nie są wymyślone, lecz wynikają bezpośrednio z natury zjawisk. W ten sposób powstają obiekty będące fizycznym zapisem praw wszechświata, a jednocześnie trafnym odniesieniem do kondycji ludzkiej psychiki.

Balansowanie materią staje się tu odpowiedzią na egzystencjalne dylematy — poszukiwaniem punktu oparcia w świecie pozbawionym sztywnych wiązań, gdzie stabilność jest nieustannym wysiłkiem trwania.

Fizyka balansu

W konstrukcjach utrzymywanych wyłącznie przez przyciąganie ziemskie, masa przestaje być obciążeniem, a staje się aktywnym czynnikiem strukturalnym. Rezygnacja z mechanicznych połączeń sprawia, że integralność formy zależy całkowicie od równowagi statycznej ciał sztywnych.

To stan, w którym to, co widzimy, jest bezpośrednim zapisem działania niewidzialnych sił natury.

Kształtotwórcze działanie grawitacji

Zjawisko przyciągania pełni w tym procesie rolę porządkującą i spajającą. Ciężar własny generuje nacisk niezbędny do aktywowania tarcia statycznego, które blokuje elementy przed przesunięciem mimo braku kleju czy śrub.

Ostateczny kształt jest wizualizacją rozkładu napięć — każdy element znajduje się w konkretnym miejscu nie z przyczyn dekoracyjnych, lecz z konieczności zrównoważenia wektorów sił. Proces ten nawiązuje do metody bioniki, gdzie projektowanie jest rozumiane jako świadoma kreacja, oparta na analitycznym zrozumieniu struktur biosfery.

To właśnie grawitacja, poprzez wymuszanie pionu i docisku, ostatecznie definiuje strukturę.

Balans jako doświadczenie wewnętrzne

Ten fizyczny układ sił znajduje bezpośrednie odbicie w ludzkiej kondycji. Podobnie jak te obiekty, nasze życie i emocje rzadko opierają się na sztywnych, trwałych połączeniach — trwamy raczej w stanie ciągłej, dynamicznej negocjacji z otoczeniem.

• Autentyczność napięć: tak, jak obiekt nie może udawać równowagi, tak nasze emocjonalne fundamenty wymagają szczerości; próba budowania struktur na fałszywym oparciu prowadzi do wewnętrznego rozpadu.
• Siła nacisku: w życiu trudne doświadczenia — nasz emocjonalny ciężar — paradoksalnie mogą stać się siłą, która nas pionizuje i usztywnia nasz charakter, nadając nam ostateczny kształt.
• Krucha stabilność: obserwacja balansu budzi głęboki spokój, ale i napięcie. Przypomina nam, że harmonia nie jest rezultatem bezwładu, lecz nieustannej pracy sił trzymających nas w pionie.

Wymiary znaczeniowe struktury

• Wyraz kruchości i zaufania: taka konstrukcja to metafora zależności — obiekt istnieje, ponieważ jego elementy współgrają z siłą, która je spaja.
• Szczerość i prawda formy: grawitacja bez spoiw stanowi potwierdzenie autentyczności — trwanie obiektu jest dowodem na prawdziwość praw, którym podlega.
• Metafora „tu i teraz”: byt obiektu jest procesem, a nie stanem stałym; grawitacja pracuje w nim w każdej sekundzie, ucieleśniając dynamiczną stabilność.
• Porządek z chaosu: grawitacja jako siła kształtotwórcza to manifestacja ładu — porządkuje poszczególne elementy w spójną strukturę.
• Pokora wobec niewidzialnego: obiekty te materializują siły nieuchwytne dla oka, odzwierciedlając naszą relację z mechanizmami determinującymi każdy ruch.

Trwanie bez stałych spoiw to manifestacja współzależności. To dowód na to, że jedność i spokój można osiągnąć nie poprzez walkę z tym, co nas przyciąga do ziemi, ale poprzez pełną akceptację tego ciężaru i uczynienie z niego fundamentu istnienia.”